Το φυσάνε και δεν κρυώνει οι τράπεζες με την κατάσταση που οι ίδιες δημιούργησαν εδώ και τόσα χρόνια με τα δάνεια, που τους γύρισε μπούμερανγκ και οι φούσκα που οι ίδιες προκάλεσαν, έσκασε στο πρόσωπό τους και τις γέμισε με κόκκινα δάνεια, από τα οποία προσπαθούν να απαλλαγούν.

 

Επί χρόνια οι τράπεζες μοίραζαν δάνεια αφειδώς στους πολίτες, πίεζαν, έστελναν ενεργοποιημένες πιστωτικές κάρτες σε ανυποψίαστους πολίτες, μοίραζαν διακοποδάνεια, εορτοδάνεια και κάθε είδους δάνεια, χωρίς να ζητούν τις απαραίτητες εγγυήσεις, ή κάνοντας ακόμα και τα στραβά μάτια, δημιουργώντας έτσι μια στρεβλή εικόνα ενός δήθεν υγιούς τραπεζικού συστήματος, που μπορεί να στηρίξει οποιαδήποτε δραστηριότητα των πολιτών ή και των επιχειρηματιών. Γνώριζαν όμως πολύ καλά ότι μοίραζαν και δάνειζαν χρήμα που δεν είχαν. Όχι πραγματικό χρήμα, αλλά εικονικό. Σε μία χώρα που, αν μη τι άλλο, οι ίδιοι οι τραπεζίτες γνώριζαν πάρα πολύ καλά – αλλιώς θα έπρεπε ήδη από τότε να είχαν απολυθεί – ότι φόρτωναν τους καταναλωτές με δάνεια που, κανονικά, δεν θα μπορούσαν να αποπληρωθούν αν προέκυπτε κάποιο σοβαρό πρόβλημα.

 

Και το πρόβλημα προέκυψε. Και ήταν – και είναι – πάρα πολύ σοβαρό. Τέτοιο που οι δανειολήπτες δεν μπορούν να αποπληρώσουν τα δάνειά τους. Η «λυπητερή» στις τράπεζες ξεπέρασε τα 100 δις ευρώ και οι τράπεζες βούλιαξαν. Χωρίς βέβαια να φταίνε οι δανειολήπτες γι αυτό, αλλά τα ίδια τα τραπεζικά στελέχη που μοίραζαν θαλασσοδάνεια σε κόμματα, ύποπτες έως και ανύπαρκτες ΜΚΟ, σε «κολλητούς» επιχειρηματίες και σε μεγαλοεκδότες και μεγαλοκαναλάρχες που πια δεν είχαν τα έσοδα για να πληρώνουν κι αυτοί τα δάνειά τους. Ή τουλάχιστον έτσι υποστηρίζουν.

 

Ο λογαριασμός των ευθυνών μετακυλίστηκε, όπως γίνεται πάντα, στους ανήμπορους και σ’ αυτούς που δεν βρίσκονται μέσα σε πολιτικά και οικονομικά κυκλώματα. Τους απλούς φορολογούμενους δανειολήπτες, οι οποίοι όμως, λόγω της οικονομικής κρίσης και της αυξημένης φορολογίας από τα αλλεπάλληλα μνημόνια, έχασαν τη δυνατότητα να εξυπηρετούν τα δάνειά τους.

Όμως οι τράπεζες, που θέλουν να ξαναμπούν στο παιχνίδι και να δείξουν ότι είναι εύρωστες – για να δικαιολογήσουν και τις απανωτές ανακεφαλαιοποιήσεις τους από τα χρήματα των φορολογούμενων – θέλουν και πάλι να ανοίξουν το χορό των δανείων. Κάηκαν όμως στο χυλό γι αυτό τώρα φυσάνε και το γιαούρτι. Και ψάχνουν να βρουν, καθυστερημένα πια, λύσεις, τρόπους και όρους που θα τις διασφαλίζουν ότι αν δώσουν ένα δάνειο, θα μπορέσουν να πάρουν πίσω τα λεφτά τους.

Γι αυτό, έστω και με καθυστέρηση 2,4 χρόνων παίρνει τον δρόμο της ενσωμάτωσης στην εθνική νομοθεσία η Κοινοτική Οδηγία 2014/17/ΕΕ μέσω της οποίας επιδιώκεται υψηλότερο επίπεδο προστασίας για τους καταναλωτές που συνάπτουν συμβάσεις πίστωσης για ακίνητα που προορίζονται για κατοικία. Στο σχέδιο νόμου που θα βρίσκεται σε δημόσια διαβούλευση έως τις 24 Μαΐου, προβλέπεται η υποχρέωση να πραγματοποιείται αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας του καταναλωτή πριν από τη χορήγηση πίστωσης, καθιερώνονται συγκεκριμένες υποχρεώσεις για τους πιστωτικούς φορείς /μεσίτες πιστώσεων ενώ υπάρχει πρόνοια και για την εκπαίδευση των καταναλωτών σε ό,τι αφορά τον υπεύθυνο δανεισμό και τη διαχείριση χρέους.

Στην ουσία δηλαδή, πρόκειται για προστασία των τραπεζών και όχι των νέων δανειοληπτών. Η δήθεν προστασία του καταναλωτή είναι τέτοια που – ουσιαστικά – να προστατεύει τις τράπεζες από περίπτωση που ο νέος δανειολήπτης δεν μπορεί να πληρώσει το δάνειό του ή δήλωσε ψευδή στοιχεία όσον αφορά στα πραγματικά του εισοδήματα.

Και καλώς ξεκινά να τηρείται η νέα Κοινοτική Οδηγία. Τι γίνεται όμως με τις κοινοτικές οδηγίες που οι ίδιες οι τράπεζες δεν τηρούσαν τουλάχιστον από το 2001 στη σύναψη δανειακών συμβάσεων; Τι γίνεται με όλες αυτές τις παράνομες δανειακές συμβάσεις, τα δάνεια που μοίραζαν παράνομα οι τράπεζες τόσα χρόνια, χωρίς να τηρούν βασικές κοινοτικές οδηγίες; Ποιος θα ελέγξει και ποιος θα τιμωρήσει τις τράπεζες γι αυτή τη διαρκή παρανομία;

Είναι καιρός επιτέλους, να αποδοθούν οι ευθύνες που έχουν οι τράπεζες για τα δάνεια που παράνομα μοίραζαν τόσα χρόνια και είχαν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί η μαύρη τρύπα στα ταμεία τους. Μπορεί κάποιοι δανειολήπτες, άμυαλοι ή με άγνοια, να μην ήταν όσο προσεκτικοί έπρεπε να δέχονταν τα δάνεια που τόσο εύκολα τους μοίραζαν οι τράπεζες. Οι ίδιοι οι τραπεζίτες όμως και τα τραπεζικά στελέχη γνώριζαν πολύ καλά επί τόσα χρόνια ότι παρανομούσαν όταν έδιναν δάνεια χωρίς να τηρούνται βασικές κοινοτικές οδηγίες και είναι αυτοί οι κύριοι υπεύθυνοι για τη κατάσταση των τραπεζών και όχι οι δανειολήπτες στους οποίους έχουν φορτώσει όλες τις αμαρτίες τους και τους οδηγούν τώρα στο δρόμο με τους πλειστηριασμούς και τις πωλήσει των κόκκινων δανείων.

danioliptes.gr